Przemek? Przemek to ty! - Na początku nie wierzyłam że to naprawdę on. Wszystko byłoby dobrze gdyby nie to że wokół panowała zwykła, przytłaczająca szarość. W pewnej chwili nie wiedziałam co robić więc moim odruchem było rzucenie się na niego. Na początku był troszkę zaskoczony ale po chwili odwzajemnił mój uścisk.
-Tak to ja, ale cicho.
-Ale o co Ci chodzi jesteśmy sami.
W tym problem że nie jesteśmy. Musisz uważać na siebie na wszystkich, którym ufasz możesz się poważnie zawiść. Nikomu nie zdradzaj swoich myśli, swoich czynów. Z tego będą same kłopoty.
-Nie rozumiem. Przemek co ty wygadujesz ?
-Wiem że trudno Ci to wszystko zrozumieć, ale to wszystko jest naprawdę ważne. Musisz o tym pamiętać gdy tylko się obudzisz.
-To sen ?
-Tak, to sen
-Czyli mogę robić co chce, tak ?
-Teoretycznie tak.
-Jak to teoretycznie?. Mogę Ci coś powiedzieć?
-Mamy mało czasu. Ale proszę.
-Chciałabym coś Ci powiedzieć, coś co nigdy bym Ci nie powiedziała w życiu realnym.
-Tak?
-Bardzo mi się podobasz, Coś w moim wnętrzu się zmieniło gdy tylko po raz pierwszy widziałam Cie w szkole, a ty mnie tak totalnie olałeś.
-Ja o ty wiem.
-Skąd?
-Po prostu.
-A no tak, to przecież sen.
-Ale ja wiem o tym w realu.
-Nie rozumiem.
-Mamy mało czasu, pamiętaj. Nie ufaj, nie ufaj nikomu.
Słyszałam to coraz ciszej, aż w końcu cały obraz zawirował a potem znikł. Nie rozumiałam jego słów "Mamy mało czasu" ale czego się można spodziewać po śnie ? Wmawiałam sobie że zjawił się tylko i wyłącznie dlatego bo bardzo mi się podobał. Nagle zobaczyłam wszystko dokładnie tak, jak jest w filmach. Najpierw wszystko było niewyraźnie, a potem coraz bardziej wyraźne postacie pielęgniarek. Zapewniłam im że nic mi nie jest i już za kilka godzin byłam w domu. Następnego dnia nie miałam ochoty ruszyć się z łóżka. Jednocześnie nie mogłam sobie pozwolić na pokazanie Marcinowi że się go boję. Gdy szykowałam się do szkoły zastanawiałam się jak to będzie. Gdy byłam mniej więcej w połowie drogi do szkoły nagle wylądowałam na zielonej, mięciutkiej trawie, zanim zorientowałam się co się stało, złożył na moich ustach pocałunek.
-Ciii, nie mów nic.
-Przemek, ale ty mnie.
-Ciii, chodźmy stąd
-Ale gdzie?Zwariowałeś? Ja idę do szkoły!
-Nie możesz iść.
-Dlaczego ?
-Bo nie wiesz co Cię tam czeka.
-Co mnie może czekać? Będzie tak jak zwykle...
-Nie !
-A ty skąd wiesz ?
-Bo wiem.
-Skąd ?
-Nie chcesz wiedzieć.
-Chce – miałam ochotę się z nim troszkę poprzekomarzać
-Wiem że nie możesz iść do szkoły.
-Ale ja muszę się spotkać z przyjaciółką.
-Nie możesz.
-Niby dlaczego?
-Mamy mało czasu.
-to samo mówiłeś w moim śnie
-To nie był sen
-A co to innego było?
-To było połączenie.
-Połączenie ?
-Tak, wszystko co mówiłaś odbierałem normalnie
-Ale... ja mówiłam.
-Chodź
Poszłam za jego rozkazem. Całą drogę się nie odzywałam, rozmyślałam o wszystkich nowych rzeczach, które zdarzyły mi się w przeciągu tak naprawdę jednego dnia.
-Co to za dom ?
-Ja tu mieszkam.
-A szkoła?
-Nie mamy czasu na szkołę.
-A czy ty masz w ogóle na coś czas ?
-Chodź za mną
-Musisz mi wszystko wytłumaczyć. Nie mam pojęcia gdzie jestem ani co robię.
-Jesteś w moim domu i zaraz będziesz schodziła po schodach – skinieniem ręki pokazał mi stopnie prowadzące w dół.
Szłam w dół po niewiarygodnie długich i kręconych schodach. W piwnicy zobaczyłam dziwnego mężczyznę. Wyglądał na bardzo młodego, lecz jego długie włosy były zupełnie siwe.
-Mam na imię Wincenty - przedstawił się
-Dzień dobry, jestem Karolina
- Nie przeszkadzajcie mi w badaniach - powiedział spłoszony
-Dobra już idziemy -odpowiedział Przemek i kolejnym gestem reki puścił mnie przed siebie
Te schody wydawały się jeszcze wyższe, gdy wchodziło się po nich w górę. Nieźle się wlekłam. Wtedy Przemek zawiesił mnie przez ramię i wszedł na górę. Stwierdziłam że mimo niskiego wzrostu i niewielkiej budowie, jest dość silny.
-Dzięki, sama bym nie dała rady. A tak w ogóle kto to?
-Wincenty? To mój opiekun prawny
-A rodzice?
-Nie żyją
-Przykro mi...
-Już się przyzwyczaiłem, chodź do mnie do pokoju.
Pokój miał całkiem duży, ładny. i chyba tylko on miał pokój na piętrze. Usiadłam wygodnie na jego łóżku, on usiadł obok mnie.
-A kim dokładnie jest ten Wincenty ?
-To jest mój wujek.
-A co to za badania on prowadzi ?
-Kilka lat temu mój Ojciec prowadził badania. Trwało to kilkanaście lat i udało mu się, choć nie do końca o to mu chodziło. Zaczęło się od książki, w której wyczytał że możliwa jest nieśmiertelność i zmiana człowieka w starożytne bestie.
-I chyba mi nie powiesz że on nad tym pracuje ?
-Można tak powiedzieć
-Ale to jest śmieszne. Chyba mi nie powiesz że wampiry, wilkołaki i rożne takie bajery istnieją
-Wilkołaki? Za dużo naczytałaś się książek fantastycznych.
-Nie zmieniaj tematu.
-Kilka lat temu mój ojciec razem ze wspólnikiem prowadzili te badania co teraz Wincenty, ale obawiał się że kolega działa nieuczciwie, więc go wykluczył. a on by odzyskać wieloletnie wyniki spowodował wypadek samochodowy. Rodzice zginęli, badania przepadły.
-I Wincenty je teraz prowadzi, tak ?
-Tak, ale nie te same. On tworzy odtrutkę na te bajery, jak ty to nazwałaś.
-Ale ja nadal nie rozumiem po co mnie tu ściągnąłeś.
-Przedstawię Ci kogoś
-A kto to ? Mam się bać? - lekko się uśmiechnełam
-Nie musisz. Serafina, wejdź
-Serafina, co to za dziwne imię?
Gdy tylko otworzyły się drzwi, próbowałam dojrzeć jakąś postać, zamiast tego wszedł jakiś bury kot w czarne plamki.
-To jest Serafina.
-Chyba ze mnie żartujesz, chciałeś przedstawić mi... kota ?
-To nie jest zwykły kot
-Magiczny?
-Tak
-A tu mi jedzie czołg - bez wahania podniosłam powiekę
-Serafina to kot rasy Mau Egipski, w starożytnym Egipcie były bardzo cenione. Jest to rasa na której czole musi widnieć litera M lub skarabeusz. Potrafią one ożywiać ludzi oraz przewidywać przyszłość.
-Oczywiście twój kot przewiduje przyszłość.
-Tak
-I tobie to powiedziała ?
-Nie, łącze się z nią, tak samo jak z tobą.
-I co Ci powiedziała - starałam się powiedzieć to z ironią
-Że nie mogę pozwolić byś szła do szkoły
-A to z jakiego powodu ? Kotek tak mówił i już?
-Mówiłem Ci już o wspólniku mojego Ojca. Heliodor, bo tak właśnie miał na imię zabrał wszystkie wyniki badań i zaczął je zmieniać po swojemu. Obawiam się że zaczął eksperymentować i w igłę, która została Ci wbita prawdopodobnie było "przygotowanie" by stać się zupełnie innym. W takim razie twój chłopak i prz..
-były chłopak- poprawiłam go z zniecierpliwieniem
-W takim razie twój były chłopak i była przyjaciółka prawdopodobnie są obiektami badań Heliodora. Istnieje tylko pytanie kim oni są. Bo wcześniej byli to tylko nieśmiertelni, którym do uzyskania dodatkowej mocy potrzebna była krew. Obawiam się że w tej chwili są to stworzenia, którym do prawidłowego funkcjonowania jest potrzebna krew tzw. wampiry. choć mogą mieć zupełnie inne właściwości.
-I mam oczywiście wierzyć tobie, i twojemu kotu ?
-Wiem jak to brzmi...
Zaczęłam biec do drzwi, niestety te były zamknięte. Nie mam pojęcia kiedy je zamknął ale wiedziałam że muszę stąd natychmiast wyjść.
-Wypuść mnie! Proszę! Nie ufam Ci! Nikomu nie ufam! Wypuść mnie! Chce do domu! Otwórz te cholerne drzwi!
-Nie, bo nie wyjaśniłem wszystkiego.
-Ale ja nie potrzebuje twoich wyjaśnień! Jesteś psychiczny!
-Posłuchaj mnie.
-Nie mam zamiaru! Proszę, wypuść mnie, ja nie chce tu być!
-Obiecuje że jak tylko dasz mi wyjaśnić to Cie puszczę i pójdziesz do szkoły.
-Masz minute.
-No to tak: Prawdopodobnie jesteś celem Heliodora, będzie próbował cię skrzywdzić przez twojego byłego chłopaka i przyjaciółkę. Masz to - wręczając mi dziwny napój koloru niebiesko-czerwonego - wypij teraz lub w szkole, gdy poczujesz się niebezpiecznie. A gdy okaże się że miałem racje i zostaniesz zaatakowana, wróć tu.
-Co to jest? - wskazałam na buteleczkę
-To jest sok, dzięki któremu nic nie może Ci się stać przez najbliższe 24h. Twoje zmysły są wyczulone a ruchy szybsze.
-Dobra super, idę. Ale mam jeszcze jedno pytanie.
-Słucham.
-Jeśli twój kot potrafi ożywiać zmarłych, dlaczego nie zrobił tego twoim rodzicom ?
-Ponieważ jeden kot może ożywiać tylko jedną osobę i ona musi przejść "test"
-A, tak. Jasne. Jak mogłam tego nie wiedzieć? - Wstałam, i szybciutko pobiegłam do drzwi. Tym razem były otwarte. Nie wiem czy to ja jestem nienormalna czy świat wokół mnie.
2 komentarze:
Super notka :) Oby wena Cię nie opuszczała. Wyłapałam powtórzenia, ale spoko każdemu się zdarza, poza tym jest na prawdę świetne! Czekam z niecierpliwością na dalsze notki.
Pozdrawiam :)
~Aleks
Super post ! Masz talent i pisz dalej bo umieram z ciekawości co się stanie!
Prześlij komentarz