Rozdział III

Gdy szłam na ostatnie dwie lekcje myślałam nad tym co powiedział mi Przemek. Nie wierzyłam mu, lecz na wszelki wypadek trzymałam kurczowo buteleczkę. Byłam pewna że zwariował, choć pozostawała we mnie nutka niepokoju. Przed wejściem na teren szkoły wzięłam na wszelki wypadek kilka łyków. W pewnej chwili moje zmysły oszalały, słyszałam dokładnie co ludzie mówią po drugiej stronie ulicy oraz widziałam wydostającą się na powierzchnię dżdżownice kilka metrów przede mną . Do sali szłam powoli, ze spuszczoną głową, nie mogłam znieść hałasu dobiegającego do moich uszu. Gdy niechcący otarłam się o torbę jakiejś dziewczyny przeszedł mi po plechach dziwny dreszcz. Nie był on przyjemny, można było stwierdzić że przerażający. Wzrokiem szukałam Zuźki. Na początku mnie nie poznała, bo kto by przypuszczał że to właśnie ja, przyjdę do szkoły w zielonych spodniach od trawy i ubłoconej bluzie ? Oczywiście jak zawsze zaczęły się pytania: Co się stało? Dlaczego przychodzisz na koniec zajęć? Co się z tobą dzieje? Dlaczego tak niechlujnie wyglądasz? Czy coś ci jest? Jedyne co mogłam zrobić, to spojrzeć na nią i się rozpłakać, i tak właśnie zrobiłam. Nie miałam siły by wszytko po kolei tłumaczyć...

-Tam jest! - krzyknął jakiś męski głos

-Zuźka uciekamy !

-Gdzie, a szkoła ?

-Wolisz iść do szkoły czy...

-Czy ?

-Nieważne, musimy biec.

-Gdzie ?

-W bezpieczne miejsce!Moja przyjaciółka była coraz bardziej zmęczona, co chwile się potykała się o jakiś kamień lub o swoją nogę. Ciągnęłam ją za rękę, nie mogłam pozwolić sobie na zostawienie jej tu, tu z nimi. Wiedziałam że może się to źle skończyć. Dałam jej buteleczkę z końcówką napoju. Powiedziałam tylko: pij, uważaj na hałas. Zuźka chyba mnie nie zrozumiała bo spojrzała na mnie jak na wariatkę ale posłusznie wzięła butelkę i piła z lekkim oburzeniem. Po chwili leżała na ziemi krzycząc z bólu..

-Co to ? Co jest ? Co się dzieje? Co mi dałaś do cholery? - w kółko krzyczała

-Doganiają nas! Musimy biec.

Biegłyśmy szybciej i coraz zwinniej. Po pokonaniu kilku przecznic dobiegłyśmy pod dom Przemka. Pukałyśmy darłyśmy się, nikt nie otwierał, byłyśmy zgubione. Słyszałam doskonale kroki przeciwników, biegło ich chyba z sześciu. Wiedziałam że zaraz wyłonią się z za rogu. Nie miałam pojęcia co robić. W głowie miałam tylko jedną myśl "Użyj umysłu" Jak? Dlaczego? Po co ? Nie miałam pojęcia. Chciałabym się to już wszystko skończyło. Miałam szczęście bo w ostatniej chwili otworzyły się drzwi, wpadłyśmy jak porażone. Nie wiem co się stało ale po zamknięciu drzwi frontowych zrobiło się strasznie cicho, nie dochodziły tu hałasy z zewnątrz. Czułam się swobodniej bo mogłam w końcu pomyślećale Zuzia była niespokojna.

-Co my tu robimy ? Co jest grane?

-Jak to co ? Jesteśmy u Przemka w domu, nie widzisz?

-Ta, widzę właśnie. Ale co się dzieje?

-Sama nie za bardzo rozumiem.

-Tu jesteście bezpieczne - przerwał naszą konwersacje nieśmiało Przemek - Jeśli chodzi o hałasy, odbieram wszystko tak samo jak wy. Dlatego tak rzadko chodzę do szkoły - już zdecydowanie pewniej - Nie wytrzymałbym.

-A dlaczego tu jest tak cicho ? - zapytała Zuzia

-Ściany są trzy razy grubsze, niż w normalnym domu...Ale koniec rozmów, chodźcie do mnie do pokoju. Karolina,na szafce w tamtym pokoju siedzi Serafina, weźmiesz ją?

Byłam bardzo zaskoczona i nie reagowałam na jego polecenie. Po upływie kilku chwil Przemek wziął kota na ręce i poszliśmy na górę.